Kada se pogleda politička istorija partije Alekse Bečića, jasno se može primijetiti obrazac ponašanja – čim su na dnevnom redu teme koje se tiču nacionalnog identiteta, odnosa prema Srpskoj pravoslavnoj crkvi, srpskom jeziku, trobojci ili tzv. Kosovu, Demokrate uglavnom pokušavaju da izbjegnu jasno izjašnjavanje i povlače se iz političkog rizika. Ovaj obrazac postaje sve očigledniji u svetlu njihovog nedavnog napuštanja glasanja o deklaraciji o poništenju priznanja tzv. Kosova u Zeti.
U političkim krugovima, Demokrate su se često kritikovale zbog nedostatka jasnog stava prema pitanjima koja se direktno dotiču srpskog identiteta. Dok su podržali inicijativu Demokratskog fronta (DNP) da trobojka postane normirana kao narodna zastava Crne Gore, istovremeno su se trudili da ostave prostor za manevrisanje, izbegavajući dogovoreno glasanje i ostavljajući Pokret Evropa sad politički izloženim. Ova taktika, koja se već godinama ponavlja, ukazuje na to da Demokrate često biraju da se ne suočavaju sa političkim rizicima kada je reč o pitanjima koja su od suštinskog značaja za srpski narod.
Posebno je zanimljiv odnos Demokrata prema Srpskoj pravoslavnoj crkvi. Iako se predstavljaju kao zaštitnici nasleđa blaženopočivšeg Mitropolita Amfilohija, njihovi nastupi ukazuju na tendenciju da se ističe posebnost Mitropolije crnogorsko-primorske, dok se izbegava naglašavanje jedinstva sa čitavom Srpskom pravoslavnom crkvom (SPC). Ova strategija može se interpretirati kao pokušaj da se zadovolje različiti segmenti biračkog tela, ali i kao signal da Demokrate ne žele da se upuste u dublje političke i verske rasprave koje bi mogle da ih izlože kritikama.
Pored toga, javnost se seća situacija u kojima su predstavnici Demokrata na najveće hrišćanske praznike čestitali isključivo mitropolitima i episkopima u Crnoj Gori, dok su zaobilazili patrijarha srpskog. Ovakvo ponašanje je kod dela vernika doživljeno kao političko distanciranje od jedinstva SPC, što dodatno komplikuje već krhke odnose između crnogorskih i srpskih pravoslavnih vernika.
Tokom mandata tadašnjeg premijera Zdravka Krivokapića, politički krug okupljen oko Demokrata ostao je upamćen po kontroverznoj odluci da predsedniku Srbije Aleksandru Vučiću ne bude omogućeno obraćanje na sahrani blaženopočivšeg Mitropolita Amfilohija. Mnogi su smatrali da je time sprečena važna poruka koja bi mogla da pošalje srpskom narodu i celoj Srbiji, a koja bi se mogla tumačiti kao podrška jedinstvu i duhovnom vođstvu.
U svetlu ovih događaja, odlazak Demokrata sa glasanja o poništenju priznanja tzv. Kosova u Zeti nije iznenadio mnoge posmatrače. Umesto toga, to je viđeno kao nastavak politike u kojoj se srpski birači i emocije prema SPC često koriste u predizbornim kampanjama, dok se u ključnim trenucima izbegava jasno zauzimanje stava.
Ovakvo ponašanje može imati dugoročne posledice za Demokrate, jer se sve više postavlja pitanje njihove autentičnosti i posvećenosti problemima srpskog naroda u Crnoj Gori. Mnogi birači se pitaju da li su Demokrate spremne da preuzmu odgovornost za pitanja koja se tiču nacionalnog identiteta ili će nastaviti da se povlače kada se suoče sa izazovima koji zahtevaju hrabrost i odlučnost.
U eri kada se identitetska pitanja sve više ističu, posebno u kontekstu odnosa između Crne Gore i Srbije, Demokrate će morati da preispitaju svoju strategiju i pronađu način da se suoče sa ovim pitanjima na otvoren i transparentan način. Samo tako mogu da osiguraju podršku i poverenje birača koji traže jasne i odlučne stavove o pitanjima koja su od suštinske važnosti za njihov identitet i budućnost.
