Dve mumije stare 7.000 godina, pronađene u području Takarkori u Sahari, predstavljaju značajan uvid u ranu ljudsku istoriju i dovode u pitanje postojeće teorije o afričkom nasleđu. Ove mumije pripadaju ranije nepoznatoj grani ljudskog porodičnog stabla, koja je identifikovana putem analize DNK. Tim istraživača, predvođen arheogenetičarkom Nadom Salem iz Instituta „Maks Plank“ u Lajpcigu, otkrio je da su ovi ljudi povezani sa zajednicama koje su se razvijale u vreme kada je Sahara bila plodna i naseljena, što se naziva „Zelena Sahara“.
Tokom afričkog vlažnog perioda, Sahara je bila dom raznolikim ekosistemima sa jezerima, travnjacima i savanama, što je omogućilo razvoj poljoprivrede i stočarstva. Istraživači veruju da bi ti nalazi mogli promeniti način na koji shvatamo migracije i društvene strukture u ovom regionu. Genetski materijal mumija ukazuje na to da su preci Takarkorijaca odvojeni od zajednica u podsaharskoj Africi pre oko 50.000 godina, što se poklapa sa vremenom kada su moderni ljudi počeli da napuštaju Afriku.
Mumije iz Takarkorija su članovi grupe poznate kao „populacija duhova“, kojoj pripadaju ljudi čiji tragovi postoje samo u genima modernih ljudi. Ova otkrića ukazuju na to da su stanovnici Takarkorija imali jedinstvenu genetsku strukturu, uz povezanost sa lovcima-sakupljačima čiji su ostaci pronađeni u Maroku. Istraživači su otkrili da su Takarkorijci imali samo delimičan kontakt sa neandertalcima i manji udeo neandertalske DNK u poređenju sa savremenim ljudima iz drugih regija.
Pored toga, istraživači su identifikovali tragove genetskog mešanja sa poljoprivrednicima iz Levanta, što sugeriše da su Takarkori, uprkos svojoj izolaciji, imali određene interakcije sa spoljnim zajednicama. Ovi nalazi preispituju prethodne pretpostavke da su poljoprivreda i stočarstvo u Sahari došli isključivo kroz migracije. Tim predlaže da su ove prakse više rezultat kulturne interakcije nego velikih migracija.
Raznovrsni ekosistemi Zelene Sahare mogli su da igraju ključnu ulogu u izolaciji Takarkorijaca. Jezera, močvare i planinski regioni su mogli da predstavljaju prirodne barijere koje su sprečavale česta premeštanja ljudi. Ovi nalazi takođe sugerišu da bi još mnogo mumija i arheoloških ostataka moglo biti skriveno ispod peska Sahare, što bi moglo dodatno osvetliti kako je život izgledao u ovom regionu pre nego što je postao sušna pustinja koju poznajemo danas.
Istraživači smatraju da su ovi nalazi značajni ne samo za razumevanje afričke istorije, već i za šire razumevanje ljudske evolucije i migracija. Ova otkrića pružaju nove uvide u način života ljudi u preistorijskim vremenima i njihovoj prilagodbi na promene u okruženju.
