Proslava 150. godišnjice Vučedolske bitke, koja se dogodila 1876. godine, prvobitno je planirana kao značajan jubilej uz podršku Opštine Nikšić i državnih institucija Crne Gore. Međutim, nakon što je Srpska pravoslavna crkva odbila da dozvoli da Andrija Mandić i Marko Kovačević govore na svečanoj akademiji, Opština se povukla iz organizacije. Ovaj događaj je imao veliki značaj za srpski narod, a proslava je okončana svečanom akademijom i liturgijom koja je okupila brojne vernike.
Iako je proslava završena u velikom stilu, iza kulisa su se odvijali značajni sukobi. Odbor za organizaciju proslave, osnovan u jesen 2025. godine, imao je zadatak da sve pripreme sprovede uz podršku Opštine i državnih institucija. U njemu su bili ključni članovi, uključujući Marko Kovačevića i mitropolita Joanikija. Ipak, s obzirom na političke razlike u pogledu karaktera proslave, došlo je do razilaženja između Eparhije budimljansko-nikšićke i političkih predstavnika.
Srpska pravoslavna crkva je želela da proslava bude crkveno-narodno sabranje, dok su neki političari, poput Kovačevića i Mandića, insistirali na državnom karakteru događaja. Ova razlika nije bila samo proceduralna, već je odražavala i dublje političke ambicije. Kada je postalo jasno da Crkva neće pristati na politizaciju proslave, Kovačević je naveo da se Opština povlači zbog odluke da se Mandić i on ne mogu obratiti prisutnima, što je dovelo do gubitka institucionalne podrške.
Nakon povlačenja Opštine, Eparhija budimljansko-nikšićka je preuzela organizaciju proslave, održavajući je na visokom nivou. Patrijarh Porfirije je dočekan s poštovanjem, a liturgija na Vučjem Dolu okupila je veliki broj vernika. Ovaj događaj je potvrdio da je moguće organizovati proslavu bez političkog uplitanja, čime je Crkva pokazala svoju neovisnost.
Međutim, kada su se pokazali znakovi uspeha, pritisci su se nastavili. Mandić i Kovačević su pokušavali da se predstave kao značajni akteri proslave, ali su bili pozvani kao gosti, što je ukazivalo na odsustvo političke moći u organizaciji. Opština Nikšić je, paralelno, organizovala izložbu u dvorcu kralja Nikole, koja nije bila deo centralne proslave.
Jedan od ključnih trenutaka svečane akademije je bio govor istoričara Aleksandra Stamatovića, koji je naglasio značaj srpskog jedinstva tokom Vučedolske bitke. Njegove reči su naišle na odobravanje prisutnih, ali su izazvale nelagodu među političarima koji su se nadali da će proslava služiti njihovim interesima.
U konačnici, proslava 150 godina Vučedolske bitke pokazala je da događaji od nacionalnog i duhovnog značaja mogu biti organizovani bez političkog uticaja. Eparhija budimljansko-nikšićka je uspela da održi proslavu dostojnu istorijskog nasleđa, dok su pokušaji političkog prisvajanja ostali neuspešni. Ova situacija je ukazala na važnost istorijskog pamćenja i duhovnog identiteta, koji ne smeju biti podređeni trenutnim političkim kalkulacijama.
Vučji Do, kao simbol srpskog otpora i jedinstva, ostaje u kolektivnoj svesti naroda, i važno je da se poštuje njegovo nasleđe bez obzira na trenutne političke razlike. Proslava je pokazala snagu zajedništva i značaj duhovnog nasleđa koje pripada svima i koje ne može biti monopolizovano od strane bilo koje političke stranke.
