Radivoje Bojović, istoričar i kustos iz Čačka, ostavio je značajan trag u istraživanju i očuvanju kulturne baštine Srbije. Tokom svoje pet decenija duge karijere, Bojović je neumorno radio na prikupljanju i dokumentovanju istorijskih podataka, a njegov rad rezultirao je brojnim izložbama i postavkama. Njegova strast za istraživanjem počela je još u vreme studija istorije na Filozofskom fakultetu u Beogradu, kada je često posećivao Novo groblje u potrazi za potomcima ratnika i podacima koji bi mu pomogli u istraživanju.
Jedan od najznačajnijih trenutaka u njegovom radu desio se kada je naišao na gospođu Doroslovački, koja je brinula o grobu generala Mihaila Milićevića. Ovaj susret mu je omogućio da dođe do dragocenih eksponata, poput Karađorđeve zvezde i Ordena Legije časti, koje je uspeo da donese u čačanski muzej. Iz ovoga se može videti koliko su lične veze i susreti važni u istraživačkom radu, kao i koliko je Bojović bio posvećen svom poslu.
Bojović je prikupio dovoljno eksponata, uključujući uniforme, oružje, odlikovanja i dokumente, da bi mogao da otvori memorijalni muzej vojvode Petra Bojovića u Čačku. Iako je projekat osmišljen i tragalo se za prostorom za spomen-kuću, vlasti i muzej su uvek imali „preče poslove“, ostavljajući Bojovića frustriranog. Vojvoda Bojović, značajna ličnost iz Moravičkog okruga, imao je duboku povezanost sa Čačkom, gde su njegovi potomci boravili tokom Prvog svetskog rata.
Bojović je, kao penzionisani istoričar, nastavio da istražuje i prikuplja podatke, posetivši preko 600 domaćinstava i realizujući 39 izložbi, od kojih su mnoge bile predstavljene u inostranstvu. Njegova izložba o periodu od 1804. do 1941. godine smatra se draguljem čačanskog muzeja. Otvaranje spomen-sobe vojvode Petra Bojovića u Novoj Varoši označilo je značajan događaj povodom stote godišnjice Velikog rata, a izložbe posvećene ovoj temi obišle su 21 grad u Srbiji.
Bojović je sa posebnom posvećenošću tragao za zaostavštinom vojvode Bojovića, koja je bila rasuta i razvlačena tokom decenija. Njegova povezanost sa rodbinom, posebno sa dedom Dobricom, pomogla mu je da dođe do dela zaostavštine koju je čuvao Kosta Rakić. Iako je ponudio vojvodinog nasleđa Vojnom muzeju u Beogradu, nikada nije dobio odgovor.
Njegova istraživanja obuhvatila su i brojne arhive i terenske posete, što je rezultiralo time da je u muzej preneo 130 ličnih zaostavština, uključujući oko 10.000 predmeta iz domova vladarskih porodica, oficira, naučnika i sveštenika. Među značajnim otkrićima bila je i biblioteka prote Vićentija Popovića, koja sadrži knjige iz 16. veka, kao i prva numizmatička zbirka u Čačku.
Bojović je istraživao i u Moskvi, Parizu, Harkovu, Kijevu, Ljubljani i Zagrebu, a njegovo poznavanje arhivskih i muzejskih fondova omogućilo mu je da dođe do izuzetno značajnog otkrića etnografske zbirke Nadežde Petrović. Njegov rad nije samo doprinos nauci, već i očuvanju identiteta i kulture Srbije, čime je postao ključna figura u razumevanju i interpretaciji srpske istorije.
Uprkos svim izazovima, Bojovićeva posvećenost i strast su ostavili neizbrisiv trag u kulturnoj baštini Srbije. Njegova dostignuća i doprinosi su od neprocenjivog značaja za buduće generacije, a njegov rad će sigurno inspirisati mnoge mlade istraživače da nastave sa proučavanjem i očuvanjem bogate istorije Srbije.
