Staško Sondermajer ostao je upamćen kao simbol dečje hrabrosti, a njegova priča podseća na žrtvu i ljubav prema otadžbini. Njegov grob se nalazi u selu Bogosavac kod Šapca, gde su ga sahranile žene iz tog sela. U Novom Beogradu, u centralnom delu, postoji ulica koja nosi njegovo ime, ali daleko od gradske buke, u selu Rakovica, nalazi se još jedna ulica sa imenom Staška Sondermajera. Ova priča o hrabrosti i žrtvi malo je poznata, a njene posledice su duboko ukorenjene u srpskoj istoriji.
Tadija Sondermajer, poznati srpski pionir vazduhoplovstva, zasenjuje priču o svom bratu Stanislavu, poznatom kao Staško, koji je bio najmlađi borac u Cerskoj bitci. U vreme kada se Srbija suočila s izazovima Velikog rata, Tadija i njegov brat Vladislav odlučili su da se prijave kao dobrovoljci. Staško, koji je tada imao samo 15 godina, bio je učenik šeste godine Druge beogradske gimnazije. Njegova želja da se bori za otadžbinu bila je toliko snažna da je preklinjao oca da ga pusti da ide na front.
Iako je njegov otac, poznati beogradski hirurg Roman Sondermajer, pokušao da ga odvrati od odlaska, Staško je bio uporan i odlučio je da se bori sam. Nažalost, poginuo je svega par dana nakon što je stigao na front, 5. avgusta 1914. godine, u selu Bogosavcu kod Šapca. Njegovi saborci su ga ispratili sa suzama u očima, a njegov dnevnik, koji je ostavio iza sebe, svedoči o strahotama rata i njegovoj tugu za nedavno preminulom majkom.
Žene iz susednog sela Bogosavac preuzele su Staškovo telo i sahranile ga u centru sela, gde i danas stoji njegovo grobno mesto. Ostao je upamćen kao najmlađi srpski borac koji je poginuo časno, s puškom u ruci, nedugo pre nego što je napunio 16 godina. Njegova hrabrost i odlučnost inspirisale su mnoge, a njegovu priču zabeležila je i poznata srpska književnica Isidora Sekulić, koja mu je posvetila pesmu. U pesmi opisuje kako je Staško voleo Srbiju, slobodu i kako je sa njim delila tu ljubav.
O Stašku je ostao i zapis njegovog razrednog starešine Miodraga Ibrovca, koji ga je opisao kao mladog junaka Trećeg konjičkog puka, koji je hrabro poginuo braneći otadžbinu. Na njegovom spomeniku stoji natpis koji ga opisuje kao dobrovoljca srpske vojske, rođenog u Beogradu 1898. godine, koji je hrabro poginuo braneći Srbiju.
Priča o Stašku Sondermajeru je važna jer podseća na mladost koja je dala sve za svoju zemlju, i na hrabrost koja je potrebna u najtežim vremenima. Njegovo ime, kao i ulica nazvana po njemu u opštini Rakovica, predstavljaju doprinos čuvanju uspomene na ovaj izuzetni dečak, njegovo bezgranično junaštvo i ljubav prema Srbiji. U svetu gde se često zaboravljaju heroji, Staško ostaje svetionik hrabrosti i žrtve, inspiracija za buduće generacije da cene slobodu i mir.
U priči o Stašku vidimo simbol borbe protiv zla i patnje, i dokaz da čak i najmlađi među nama mogu ostaviti dubok trag. Njegova hrabrost i odlučnost da brani svoju zemlju, čak i po cenu vlastitog života, ostaju večno urezani u kolektivnu svest naroda. Neka uspomena na Staška Sondermajera nikada ne bude zaboravljena, već neka nas podseća na vrednosti koje treba negovati i prenositi na buduće generacije.
