Pokojna britanska kraljica Elizabeta II je tokom svoje vladavine često bila u središtu važnih političkih odluka i događaja, a jedan od najznačajnijih trenutaka u njenoj karijeri bio je proces Bregzita. U knjizi američke novinarke Suzan Pejdž, pod nazivom „Kraljica i njeni predsednici: Nevidljiva ruka koja je oblikovala istoriju“, otkrivene su neke od njene zabrinutosti vezane za ovaj proces. Kraljica je bila duboko razočarana načinom na koji je bivši britanski premijer Dejvid Kameron upravljao tim crucialnim pitanjem, a svoje misli i osećanja podelila je sa bivšim američkim predsednikom Barakom Obamom.
Prema navodima iz knjige, kraljica Elizabeta II je tokom ručka sa Obamom u zamku Vindzor, aprila 2016. godine, izrazila svoje mišljenje o referendumu koji je odlučivao o izlasku Britanije iz Evropske unije. Iako kao monarh nije smela javno da zauzima stavove o političkim pitanjima, njena zabrinutost u vezi sa tim važnim pitanjem bila je očigledna. Obama je u knjizi naglasio da kraljica nije smatrala da bi odluka o izlasku iz EU trebala biti doneta putem referenduma, što je u suprotnosti sa načinom na koji su stvari tada bile postavljene.
Ovaj razgovor između kraljice i Obame odražava duboku zabrinutost i nesigurnost u vezi sa budućnošću britanske politike. U trenutku kada su britanci odlučili da glasaju za izlazak iz EU, mnogi su se pitali kakve će posledice to imati na političku stabilnost zemlje, ekonomiju i odnose sa drugim državama. Kraljica, kao simbol britanske stabilnosti i kontinuiteta, nije mogla da ne bude zabrinuta za budućnost svoje zemlje.
Bregzit je izazvao duboke podele unutar britanskog društva, a reakcije su varirale od euforije kod onih koji su se zalagali za izlazak iz EU, do straha i zabrinutosti kod onih koji su želeli da ostanu. U takvom kontekstu, stavovi i mišljenja javnih ličnosti, uključujući i monarhiju, postali su predmet rasprava i analize. Kraljica je bila svesna svog uticaja i značaja, ali je istovremeno morala da se drži svog ustavnog okvira, koji joj nije dozvoljavao da otvoreno komentariše političke odluke.
U knjizi se takođe naglašava kako su odnosi između britanske monarhije i Sjedinjenih Američkih Država uvek bili značajni. Obama je govorio o tome kako je kraljica gledala na Sjedinjene Američke Države i njihov odnos sa Velikom Britanijom. Njena zabrinutost oko Bregzita može se posmatrati i kao odraz njenog stava prema američkoj politici i načinu na koji su SAD i Velika Britanija tradicionalno sarađivale.
Bregzit kao fenomen nije samo promenio političku dinamiku unutar Britanije, već je imao i dalekosežne posledice na međunarodnim planovima. U vreme kada je referendumska odluka postala stvarnost, mnogi su se suočili s neizvesnošću i strahom zbog promene koja dolazi. Kraljičina zabrinutost oko ovog pitanja odražava širu sliku o tome koliko su ovakve odluke važne i koliko dalekosežne posledice mogu imati po društvo i ekonomiju.
Na kraju, knjiga „Kraljica i njeni predsednici“ pruža jedinstven uvid u misli i osećanja kraljice Elizabete II u vezi s jednim od najznačajnijih političkih pitanja savremene britanske istorije. Njena zabrinutost u vezi s Bregzitom, podeljena s Barakom Obamom, otkriva složenost političkih odluka i njihov uticaj na život građana. Kraljičina uloga kao monarha ostaje ključna, ali njena sposobnost da otvoreno komentariše ili utiče na politiku je ograničena, što dodatno komplikuje situaciju. Ova knjiga služi kao podsetnik na to koliko je važno razumeti političke procese i odluke koje oblikuju naš svet.
