SRPSKA akademija nauka i umetnosti (SANU) sa velikom žalošću obaveštava javnost da je 6. februara 2026. godine, u Novom Sadu, u 82. godini, preminuo akademik Miro Vuksanović, jedan od najistaknutijih književnika Srbije. Rođen je 4. maja 1944. godine u Krnjoj Jeli, a svoj život posvetio je književnosti, kulturi i bibliotekarstvu, ostavljajući neizbrisiv trag u srpskom društvu.
Vuksanović je bio poznat ne samo po bogatom književnom opusu, već i po značajnom uredničkom radu. Njegov doprinos srpskoj kulturi ogleda se kroz pokretanje važnih edicija i razvoj bibliotekarstva u Srbiji. Osnovnu školu završio je u rodnom mestu, dok je Višu realnu gimnaziju pohađao u Nikšiću. Diplomirao je 1969. godine na Filološkom fakultetu u Beogradu, gde je studirao jugoslovensku i opštu književnost.
Tokom svoje karijere, Vuksanović je radio kao profesor srpskog jezika i književnosti u Tehničkom školskom centru u Somboru od 1970. do 1975. godine. U tom periodu bio je i pomoćnik direktora. Nakon toga, od 1975. do 1988. godine, obavljao je funkciju upravnika Gradske biblioteke „Karlo Bijelicki“ u Somboru, gde je značajno uvećao njen fond za sto hiljada knjiga. Takođe, pokrenuo je izdavačku delatnost biblioteke i uređivao časopis „Dometi“.
Vuksanović je postao upravnik Biblioteke Matice srpske 1988. godine, a na toj poziciji je ostao do penzionisanja 2014. godine. Tokom svog upravničkog rada, značajno je unapredio elektronski katalog biblioteke, koji danas ima milionski broj zapisa i čini osnovu Virtuelne biblioteke Srbije. Njegovo delovanje uključuje pokretanje više serija knjiga, među kojima se izdvaja višetomni katalog zbirke starih srpskih knjiga i legata.
Njegov rad u bibliotekarstvu nagrađen je brojnim priznanjima, uključujući republičke nagrade kao što su „Milorad Panić Surep“ i „Đuro Daničić“. Takođe, bio je član Upravnog odbora Matice srpske i potpredsednik ove institucije. Kao glavni urednik Izdavačkog centra Matice srpske, Vuksanović je pokrenuo Antologijsku ediciju „Deset vekova srpske književnosti“, koja je priznata na Međunarodnom beogradskom sajmu knjiga 2014. godine.
Vuksanović se pridružio Srpskoj akademiji nauka i umetnosti kao dopisni član 2009. godine, a 2015. godine postao je redovni član. Njegov rad u SANU uključivao je uređivanje različitih edicija i vođenje Akademijskog odbora za kulturu i umetnost. Takođe je bio aktivan u izradi leksikonskih priloga i raznim publikacijama.
Osim što je bio aktivan u bibliotekarstvu, Vuksanović je i sam pisao i objavio značajan broj knjiga, od kojih se izdvajaju dela poput „Kletva Peka Perkova“, „Semolj gora“, „Otvsjudu“ i mnoge druge. Njegov književni rad donio mu je brojne nagrade, među kojima su NIN-ova nagrada, „Meša Selimović“ i „Laza Kostić“ za pripovednu prozu.
Vuksanović je takođe obavljao dužnost predsednika Upravnog odbora Andrićeve zadužbine i bio je glavni urednik „Bibliografije Ive Andrića“. Njegov doprinos u ovoj oblasti bio je od suštinskog značaja za očuvanje i promociju srpskog književnog nasleđa.
Njegova smrt predstavlja veliki gubitak za srpsku književnost i kulturu, a Vuksanović će ostati zapamćen kao jedan od najznačajnijih književnika i kulturnih radnika svog vremena. Njegova dela, urednički rad i doprinos razvoju bibliotekarstva ostaviće trajan pečat u srpskoj kulturi. Odlazak Mira Vuksanovića znači gubitak jednog od najvažnijih glasova u savremenoj srpskoj književnosti, ali i značajnog čuvara kulturnog nasleđa. Njegov rad će se i dalje pamtiti i ceniti, a njegovo nasleđe će inspirisati buduće generacije.
