NJUJORK – Mozak može da zadrži određeni stepen svesti satima nakon što lekari proglase pacijenta mrtvim, pokazali su podaci izneti na naučnoj konferenciji održanoj u američkoj državi Arizona, prenosi danas Tajms. Ova izjava otvara nova pitanja o granicama smrti i mogućnostima reanimacije, posebno u slučajevima srčanog zastoja.
Istraživači su proučavali iskustva ljudi koji su preživeli bliske smrti, a jedno od ključnih otkrića je da mozak može ostati aktivan, čak i kada se smatra da je pacijent preminuo. Tokom konferencije, stručnjaci su naglasili da bi lekari trebali razmotriti duže vreme reanimacije pacijenata, jer su mnogi koji su se oporavili nakon srčanog zastoja izjavili da su imali svesna iskustva u trenutku kada su bili klinički mrtvi.
Jedna od učesnica konferencije, koja se bavi proučavanjem fenomena bliskih smrti, pozvala je na promenu pristupa u bolnicama kada je reč o reanimaciji. Preporučila je da se u obzir uzmu nove informacije koje ukazuju na to da se svest može održati duže nego što se ranije verovalo. Ona je naglasila da bi zdravstveni radnici trebali preispitati trenutne protokole vezane za reanimaciju, kao i trenutak kada se donosi odluka o uzimanju organa za transplantaciju.
Ova tema je od posebnog značaja u svetlu sve veće debate o etici donacije organa i pravilima koja se primenjuju u bolnicama. U mnogim slučajevima, organi se uzimaju skoro odmah nakon što je pacijent proglašen mrtvim, što može ostaviti malo prostora za potencijalne povratke svesti ili života. Stručnjaci smatraju da bi neki od ovih protokola mogli biti zastareli i da bi trebalo razmotriti promene kako bi se povećale šanse za preživljavanje pacijenata.
Osim toga, istraživanja su pokazala da iskustva bliskih smrti često uključuju izveštaje o svetlu, osećaju mira i čak i susretima sa preminulim osobama. Ova iskustva su izazvala mnoge misterije u naučnim krugovima i postavila pitanja o prirodi svesti i smrti. Mnogi smatraju da, iako postoji fizičko umiranje, svest može imati sposobnost da preživi u nekom obliku.
Dok se ovi rezultati i dalje istražuju, jasno je da će se naučna i medicinska zajednica morati suočiti sa novim izazovima i preispitati svoje stavove o smrti, reanimaciji i donaciji organa. U svetlu ovih novih saznanja, moguće je da ćemo u budućnosti videti promene u načinima na koje se pristupa ovim važnim pitanjima u zdravstvu. Kroz dalja istraživanja, nadamo se da ćemo dobiti jasniju sliku o granicama života i smrti, kao i o tome šta to zapravo znači za medicinsku praksu.
