U zemlji polarnih medveda i beskrajnog snega, na krajnjem severu Norveške, nalazi se arhipelag Svalbard, koji je dom najsevernijoj pravoslavnoj crkvi na svetu. Ova stara drvena kapela ruske pravoslavne crkve u Barencburgu posvećena je Svetom Aleksandru Nevskom.
Svalbard je 1920. godine postao predmet posebnog sporazuma na Pariskoj konferenciji, kojim je utvrđen suverenitet Norveške nad ovim arhipelagom, dok je drugim zemljama omogućeno da ovde obavljaju privredne i naučne aktivnosti. Pored Norveške, jedina zemlja koja je imala značajno prisustvo na ovom području bila je Rusija. Do kraja 20. veka, obe zemlje su eksploatisale ugalj, ali su vremenom nalazišta iscrpela, a rudarenje prestalo da bude isplativo. Danas, jedini preostali naseljenici su u nekoliko norveških gradova, poput Longjirbjena, i u ruskom naselju Barencburg, gde živi oko 500 stanovnika, uglavnom rudara i njihovih porodica.
Barencburg je mesto gde se oseća duh zajednice. Žitelji su uglavnom oni koji su ovde došli još u sovjetskom dobu, kao i radnici koji dolaze na smene. Pored rudara, tu su i radnici u turističkom centru koji vode ture po napuštenim naseljima i obali Barencovog mora. Stara kapela nije jedina crkva u ovom naselju; u lokalnom kulturnom centru podignute su i Kapela Nerukotvorenog obraza Hristovog i Kapela Uspenja Presvete Bogorodice, u znak sećanja na 141 žrtvu avionske nesreće iz 1996. godine, kada je avion Tu-154M srušio pri sletanju, noseći rudare kompanije Arktikugol.
U Barencburgu trenutno nema stalnog pravoslavnog sveštenika, ali se bogosluženja održavaju povremeno za velike crkvene praznike. Ruska pravoslavna crkva šalje sveštenike nekoliko puta godišnje, a jedan od prvih bio je sadašnji patrijarh Kiril, koji je došao da osvešta kapelu na prvu godišnjicu tragedije. Protojerej Andrej Bliznjuk, koji je posetio Barencburg 2013. godine, istakao je otvorenost i gostoljubivost lokalnog stanovništva. Mnogi meštani su mu prilazili, postavljajući pitanja i tražeći blagoslov, a on nije sreo nijednog ateistu među njima.
Sveštenici koji dolaze na arhipelag često sami putuju, jer je slanje više ljudi preskupo. Tokom liturgije, lokalni stanovnici pomažu kao pojci i saslužitelji, a molitve se uvek upućuju i za rudare koji su stradali u nesrećama. Pored službi u crkvi, sveštenici odlaze i u lokalne rudnike, ne samo da razgovaraju sa rudarima, već i da ih osveštavaju. U jednom od svojih poslednjih boravaka, otac Andrej seća se kako je osveštao rudnik i kako su rudarima na vreme javili da napuste opasni deo pre nego što se obrušio.
Kada u Barencburgu nema ruskog pravoslavnog sveštenika, stanovnici se mogu obratiti luteranskom pastoru iz Svalbard Kirke u Longjirbjenu, koja se nalazi nekoliko kilometara dalje. Između ovih dveju crkava ne postoji rivalstvo; naprotiv, luteranska crkva je ruskoj pravoslavnoj poklonila desetine primeraka Svetog pisma na ruskom jeziku i održava prijateljske odnose sa svojim susedima.
Ova priča o Barencburgu i njegovoj zajednici pokazuje snagu duhovnosti i zajedništva, čak i na tako udaljenom i hladnom mestu. U svetu gde su ljudi često udaljeni jedni od drugih, ovde se oseća jedinstvo i podrška, što daje nadu i snagu svim stanovnicima arhipelaga Svalbard. Na kraju, ovo mesto postaje simbol izdržljivosti i vere, čak i u najtežim uslovima.
