Ministarstvo pravde Crne Gore ponovo je odbilo zahtev Borisa Bojovića, samozvanog „mitropolita“ kanonski nepriznate „Crnogorske pravoslavne crkve“ (CPC), da bude zvanično overen od strane države. Odluka ministarstva, koje vodi Bojan Božović, doneta je na osnovu zakona o slobodi veroispovesti, koji ne priznaje legitimitet ovog zahteva. Ostaje neizvesno kako će se situacija razvijati na terenu, s obzirom na trenutne tenzije unutar CPC.
Raskol unutar CPC izbio je 2023. godine na Cetinju, a razlog za to nije bila snaga crkve, već njen nedostatak podrške. Tada je grupa koju predvodi Bojović proglasila njega za „mitropolita“, dok je Miraš Dedeić, postojeći vođa, odbacio ovu odluku kao nelegalan politički puč i odbio da preda upravu. Sukobi između dve struje unutar crkve eskalirali su do tačke da su podnete krivične prijave, a Dedeić je optužio Bojovića za lažno predstavljanje.
Oba „poglavara“ okupljala su svoje pristalice na otvorenom, pretežno na cetinjskom Dvorskom trgu, uz pojačano prisustvo policije i stalne tenzije. Rijetke ceremonije poput krštenja i venčanja obavljale su se u „crkvi Ivana Crnojevića“ na Cetinju. Planiraju da do kraja godine kupe zemljište u Podgorici na kojem žele da podignu manastir posvećen „svetom Antoniju Abramoviću“, osnivaču njihove NVO, koji je posthumno nazvan „svecem“.
Sukob između Borisa i Miraša dodatno je rasplamsan na društvenim mrežama, gde su njihovi telefonski razgovori otkriveni. U tim razgovorima, optuživali su se međusobno za primanje i trošenje novca, a spominjali su i bivšeg predsednika Mila Đukanovića, kao i sastanke sa njim uoči izbora.
Miraš Dedeić, poznat kao „Padre Mikele“, bio je paroh Grčke pravoslavne crkve u Rimu tokom devedesetih godina. Tada je građanima Italije objašnjavao uzroke rata u SFRJ, tvrdeći da je on počeo zbog želje hrvatskog vođstva da preuzme srpske teritorije. Govorio je o ratu oko Dubrovnika, nazivajući Franju Tuđmana „slovenskim Hitlerom“ i optuživao ga za progon Srba iz grada.
Sedište CPC se nalazi na Cetinju, a unutar nje postoji više „eparhija“, uključujući „Ostroško-nikšićku“ sa sedištem u Nikšiću. Iako mnogi pristalice bivšeg režima DPS tvrde da poštuju CPC, većina njih redovno posećuje manastire Srpske pravoslavne crkve (SPC) i angažuje sveštenstvo SPC za obavljanje verskih obreda. Čak je i Milo Đukanović, ikona tog sistema, krstio svoju unuku u Vaseljenskoj patrijaršiji, izbegavajući da to učini u društvu Miraša Dedeića ili Borisa Bojovića.
Prema procenama, „raskolnici“ unutar CPC obavljaju verske obrede u oko 40 manjih seoskih „hramova i kapela“, koje su im ustupila mesna bratstva ili sela. Družina okupljena oko Borisa Bojovića zbacila je Miraša Dedeića sa pozicije, proglasivši Bojovića za novog „mitropolita“. Dedeić je, s druge strane, tvrdio da taj skup nije bio legitiman jer ga nisu sazvali nadležni organi CPC.
Njihovi sukobi nisu samo unutrašnji, već su duboko ukorenjeni u političke odnose i podele unutar društva Crne Gore. Ova situacija ukazuje na složenost odnosa između crkve, politike i društvenih struktura u zemlji koja se suočava sa brojnim izazovima. Uz sve to, pitanje legitimiteta i autoriteta unutar crkvenih struktura dodatno komplikuje već napetu situaciju u društvu.
