Bela Tar, jedan od najznačajnijih mađarskih filmskih autora, preminuo je danas u Budimpešti posle duge i teške bolesti. Njegova smrt je potvrdila Evropska filmska akademija, čime je svet filma izgubio inovativnog reditelja i jednog od ključnih predstavnika savremene kinematografije.
Tar je rođen 1955. godine u Pecs-u i svoju rediteljsku karijeru započeo filmom „Porodično gnezdo“ 1977. godine. Ovaj film je bio samo početak njegovog uticaja na mađarsku i svetsku kinematografiju. Njegov rad se isticao po jedinstvenom stilu, sporim tempom i dubokom filozofskom analizom ljudske prirode. Godine 1987. je snimio „Prokletstvo“, prvi mađarski nezavisni film, koji je imao premijeru na Berlinskom filmskom festivalu, postavljajući temelje za buduće generacije nezavisnih autora u Mađarskoj.
Jedan od najznačajnijih trenutaka u njegovoj karijeri dogodio se 2011. godine kada je objavio da će „Torinski konj“ biti njegov poslednji film. Ovim filmom, Tar je zaokružio svoje delo i izneo duboku refleksiju o ljudskoj egzistenciji i umetnosti. Nakon ovog filma, umesto da se povuče u zaborav, odlučio je da se posveti obrazovanju mladih filmskih autora, otvarajući novo poglavlje svoje karijere. Kroz razne obrazovne programe, nastojao je da inspiriše nove generacije i prenese svoje znanje i strast prema filmu.
Tarov rad je bio prepoznat i nagrađivan širom sveta. Njegov film „Satantango“ iz 1994. godine, smatra se njegovim magnum opusom, a 2012. godine je izabran među 50 najboljih filmova svih vremena u glasanju „Sight and Sound“ Britanskog filmskog instituta. Ovaj film je poznat po svojoj dužini od sedam sati, kao i po sporom narativnom tempu koji izaziva duboko promišljanje o temama poput ljudske sudbine, zajednice i preživljavanja.
Njegov pristup filmu bio je revolucionaran, a način na koji je snimao i strukturirao svoje filmove postavio je nove standarde u kinematografiji. Tar je često koristio neobične narativne tehnike, kao što su dugi, neprekidni kadrovi i minimalizam u dijalogu, što je doprinelo stvaranju jedinstvene atmosfere u njegovim filmovima. Ovaj stil je mnogima delovao izazovno, ali je istovremeno privukao i brojne obožavaoce koji su cenili njegovu sposobnost da istražuje složene ljudske emocije i egzistencijalna pitanja.
Osim toga, Tar je bio poznat po tome što je često sarađivao sa istim glumcima i timovima, stvarajući tako prepoznatljiv pečat u svakom svom delu. Njegova bliska saradnja sa glumcima kao što su Mihaly Kormos i Erika Bók, doprinela je stvaranju snažnih i nezaboravnih likova koji su ostavili dubok utisak na publiku.
Iako je bio poznat kao autsajder u mađarskoj filmskoj industriji, njegov rad je imao ogroman uticaj na mnoge reditelje širom sveta. Tar je inspirisao brojne autore da istražuju granice filmskog izraza i da se fokusiraju na duboko emocionalno pripovedanje. Njegova sposobnost da stvara filmove koji su istovremeno izazovni i emotivni, ostavila je neizbrisiv trag u svetu filma.
Tarov odlazak ostavlja veliku prazninu u svetu kinematografije. Njegova dela će se nastaviti gledati i analizirati, kao i njegovo nasleđe koje će inspirisati buduće generacije filmskih stvaralaca. Njegova filozofija stvaranja, koja se fokusira na duboku analizu ljudske prirode i složenost ljudskih odnosa, ostaje relevantna i danas, pozivajući nas da preispitamo sopstveni život i umetnost.
