Hrvatska ministarka kulture Nina Obuljen Koržinek poništava konkurs za upravnika Javne ustanove spomen-područja Jasenovac jer nijedan od prijavljenih kandidata nije ispunio potrebne uslove. Samo dva kandidata, istoričar Petar Bašić i Igor Vukić, su se javili na konkurs. Vukić je poznat po svojim kontroverznim tvrdnjama da Jasenovac, jedan od najzloglasnijih logora u vreme NDH, nije bio mesto masovnog ubijanja, već „radni logor“ gde su zatvorenici navodno živeli lagodno. Ove tvrdnje su izuzetno spornog karaktera, s obzirom na to da se procenjuje da je u ovom logoru ubijeno najmanje 700.000 Srba, Jevreja i Roma.
Ministarka Obuljen Koržinek je produžila mandat dosadašnjoj upravnici Sari Lustig, koja, kako se navodi, obavlja svoj posao „iz daljine“. Ovaj potez dolazi u trenutku kada je interesovanje za spomen-područje Jasenovac opalo, a javnost je sve manje zainteresovana za posete ovom mestu. Tokom prethodne godine, više stranih grupa, nego domaćih, posetilo je ovaj lokalitet. Naime, od 18.300 ukupnih poseta, čak 11.200 je bilo iz inostranstva, dok su najčešći posetioci dolazili iz Slovenije, Srbije, BiH, SAD, Italije, Belgije, Francuske i Mađarske. U poređenju s tim, bivši logor Aušvic godišnje poseti oko 2,3 miliona ljudi.
Interesovanje za Jasenovac među mladima je posebno slabo. Mnoge škole ne organizuju posete ovom spomen-području, a terenska nastava je gotovo nepostojeća. Samo 64 školske grupe su imale priliku da se upoznaju s istorijom logora. U očima mnogih, Jasenovac postaje sve manje relevantan, a istraživački radovi o ovom mestu su zaustavljeni.
Poslednji upravnik koji se bavio ovom temom bio je Ivo Pejaković, koji je podneo ostavku pod pritiskom nacionalista i negatora istorijskih činjenica. Nakon njegovog odlaska, na čelo spomen-područja postavljena je Sara Lustig, koja se smatra kompromisnim rešenjem. Sara je kćerka Branka Lustiga, bivšeg zatvorenika Jasenovca i dobitnika Oskara, a takođe je i savetnica premijera Hrvatske za pitanja Holokausta.
Međutim, Vukić i njegovi sledbenici nastavljaju da plasiraju tvrdnje koje su suprotne istorijskim činjenicama. On insistira na tome da Jasenovac nije bio mesto sistematskog ubijanja, već radni logor gde su ljudi umirali usled bolesti i starosti. Ove tvrdnje su kritizirane kao pokušaj da se ustaše prikažu u pozitivnom svetlu, dok se negiraju zločini koji su počinjeni nad nevinošću zatvorenika.
Ekstremna desnica u Hrvatskoj pokušava da preuzme kontrolu nad spomen-područjem, s ciljem da promoviše svoje ideologije i negira ustaške zločine. Postoji strah da bi eventualno imenovanje Vukića na mesto upravnika moglo dovesti do dodatnog izobličavanja istorije i preformulacije narativa o događajima iz Drugog svetskog rata.
Osim toga, terminologija koja se koristi prilikom spominjanja Jasenovca se menja. Na ulazu u spomen-područje ni na koji način se ne pominje genocid nad Srbima, Jevrejima i Romima, što dodatno doprinosi dezinformacijama o tom mestu. U školama se o Jasenovcu ne podučava dovoljno, a njegov značaj se često svodi na usputne napomene u udžbenicima.
Kao rezultat svega ovoga, postavlja se pitanje budućnosti Jasenovca kao mesta sećanja i edukacije. Ako se nastavi sa trenutnim trendom negiranja i revitalizacije ideologija koje su dovele do stradanja miliona ljudi, istorija će biti iskrivljena, a sećanje na žrtve će biti dodatno potisnuto. Potrebno je snažno zalaganje za očuvanje istine i sećanja na sve one koji su stradali u ovom logoru kako bi se sprečilo ponavljanje sličnih zločina u budućnosti.
