Jevrejska sveta knjiga Tora propisuje smrtnu kaznu za ozbiljne prekršaje, uključujući ubistvo, idolopoklonstvo i skrnavljenje Šabata, ali i za dela poput uporne neposlušnosti prema roditeljima. Međutim, u praksi su jevrejski sudovi retko izvršavali smrtne presude. Poznati odlomak iz Mišne ukazuje da se verski sud koji pogubi jednog čoveka jednom u 70 godina smatra pogubnim, što sugeriše duboku nelagodu judaizma prema smrtnoj kazni. Rabini iz Talmuda postavili su pravne prepreke koje su njenu primenu učinile gotovo nemogućom.
Tora propisuje smrtnu kaznu za različite prestupe, uključujući obredne prekršaje kao što su kršenje Šabata i obožavanje idola, kao i za teške zločine poput ubistva i otmice. U biblijskom odlomku se pominje kazna smrti kamenovanjem za „nepokornog sina“ koji odbija roditeljsku disciplinu. Kamenovanje je najčešći oblik pogubljenja u Tori, a osuđeni mogu biti kažnjeni samo na osnovu svedočenja dvojice svedoka.
Talmud dodatno razrađuje uslove za izricanje smrtne kazne, postavljajući stroge kriterijume koji otežavaju njeno sprovođenje. Slučajeve za koje je predviđena smrtna kazna morao je razmatrati Sanhedrin sastavljen od 23 sudije. Ukoliko bi presuda bila jednoglasna, ali doneta prebrzo, optuženi bi bio oslobođen. Rabin Elazar ben Azarija je smatrao da je prava mera jednom u 70 godina, dok su rabini Tarfon i Akiva tvrdili da niko nikada ne bi bio pogubljen da su oni bili u tom sudu.
Iako su Rimljani u prvom veku nove ere oduzeli jevrejskim sudovima pravo na smrtnu kaznu, Talmud i dalje raspravlja o toj temi. Maimonides je u Mišne Tora naveo da, ukoliko se ne može izreći smrtna kazna zbog pravnih prepreka, ubicu treba postepeno ubijati gladi. Talmud takođe navodi da se smrtna kazna može izreći čak i kada nisu ispunjeni svi uslovi u situacijama moralnog rasula.
U savremenom Izraelu, smrtna kazna je izvršena samo dva puta. Najpoznatiji slučaj je onaj Adolfa Ajhmana, koji je obešen 1962. godine. Drugi slučaj se dogodio 1948. godine kada je vojni oficir Meir Tobijanski pogubljen zbog izdaje, ali je kasnije posthumno oslobođen krivice. Važeći izraelski zakon dopušta smrtnu kaznu u ograničenim slučajevima, kao što su zločini povezani sa Holokaustom. Iako formalno postoji mogućnost izricanja smrtne kazne za palestinski terorizam, nijedan palestinski terorista nije pogubljen.
U poslednje vreme, desničarski političari u Izraelu zalažu se za promene u vezi sa smrtnom kaznom. Premijer Benjamin Netanjahu je 2017. godine pozvao na njeno uvođenje u „teškim slučajevima“. Ipak, Kneset je 2015. godine odbacio predlog zakona koji bi olakšao izricanje smrtne kazne teroristima.
Što se tiče savremenih jevrejskih pogleda na smrtnu kaznu, istraživanja pokazuju podeljena mišljenja. Američki jevrejski komitet je 2000. godine otkrio da 67% ispitanih Jevreja podržava smrtnu kaznu za osuđene ubice, dok novija istraživanja pokazuju opadajuću podršku. U 2014. godini, 33% Jevreja smatralo je smrtnu kaznu primerenom kaznom, dok 54% preferira doživotni zatvor.
Demokrate u Americi ređe podržavaju smrtnu kaznu od republikanaca, a podrška opada već decenijama. Američki jevrejski komitet i Jevrejski savet za javne poslove su među najglasnijim protivnicima smrtne kazne, a reformistički i konzervativni pokreti se zalažu za njeno ukidanje. Ortodoksna unija je podržala moratorijum dok se ne sprovedu reforme u pravosudnom sistemu.
U svetlu ovih informacija, jasno je da je smrtna kazna tema koja izaziva duboke rasprave unutar jevrejske zajednice, sa različitim stavovima koji se kreću od tradicionalnog prihvatanja do savremenih kritika i poziva na reforme.
