Mumija žene iz egipatske elite, poznata kao „Žena koja vrišti“, otkrivena je 1935. godine u Tebi. Sahranjena je pre više od tri milenijuma u blizini grobnice Senmuta, kraljevskog arhitekte koji je služio kraljici Hatšepsut. Ova mumija je od tada izazivala brojne polemike zbog svog izobličenog izraza lica, koji je decenijama pripisivan lošem balzamovanju. Međutim, nova istraživanja ukazuju na to da bi ovaj izraz mogao biti rezultat retke mišićne reakcije koja se javlja u trenutku smrti, poznate kao mrtvački grč.
Istraživači su otkrili da mumifikacija nije bila traljava. Na telu su pronađeni luksuzni materijali, uključujući tamjan i smolu kleke, što ukazuje na visok društveni status žene. Tamjan je dopremljen iz kraljevstva Punt, a njena perika, napravljena od vlakana palme urme, takođe svedoči o visokom trošku i veštini izrade. Ove karakteristike jasno pokazuju da je sahrana bila pažljivo planirana i izvedena.
Jedna od misterija ostaje u vezi sa unutrašnjim organima. Na telu nisu pronađeni uobičajeni rezovi koji bi objasnili zašto unutrašnji organi nisu izvađeni i smešteni u kanopske vaze, što je bila standardna praksa tog vremena. Ova neobičnost privukla je pažnju istraživača i dodatno zakomplikovala razumevanje procesa mumifikacije.
Godine 2024., tim istraživača, predvođen radiologom Saharom Selimom sa Univerziteta u Kairu, koristio je napredne neinvazivne metode snimanja kako bi proučio mumiju. Ove tehnike uključivale su rendgenske snimke, kompjutersku tomografiju i skenirajuću elektronsku mikroskopiju. Iako su istraživači otkrili mnoštvo informacija o njenom životu, nisu uspeli da utvrde tačan uzrok smrti.
Skeneri su otkrili da je žena bila visoka oko 1,52 metra i da je preminula u dobi od oko 48 godina. Njeni zubi i zglobovi pokazivali su znakove habanja, što je sugerisalo da je vodila aktivan život. Ruke su joj bile položene uz telo, što ukazuje da nije bila član kraljevske porodice, iako je njena sahrana bila izuzetno raskošna.
Istraživači veruju da je njen izraz lica rezultat mrtvačkog grča, fenomena koji se javlja kada se određeni mišići „zaključaju“ u trenutku smrti, često kao posledica ekstremnog bola ili panike. Ova hipoteza sugeriše da je žena mogla umreti u agoniji, a istraživači su istakli da je moguće da je umrla usled srčanog udara, moždanog udara ili čak ujeda zmije otrovnice, iako tragovi ujeda nisu pronađeni.
Nekoliko vekova nakon njene smrti, ova mumija i dalje izaziva pitanja i intrigira naučnike, dok misterija njenog poslednjeg trenutka ostaje neodgovorena.
